Znakowanie żywności – nowe zasady znakowania

Oznakowanie środków spożywczych

Obowiązek oznakowania wprowadza art. 45 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Stanowi on, że „środki spożywcze wprowadzone do obrotu są znakowane”. Ten sam artykuł w ust. 2 określa, co należy rozumieć pod pojęciem „oznakowanie”. „Znakowanie środka spożywczego obejmuje wszelkie informacje w postaci napisów i innych oznaczeń, w tym znaki towarowe, nazwy handlowe, elementy graficzne i symbole dotyczące środka spożywczego i umieszczone na opakowaniu, etykiecie, obwolucie, ulotce, zawieszce oraz w dokumentach, które są dołączone do tego środka spożywczego lub odnoszą się do niego”.

Dostęp konsumenta do informacji na temat składników żywności

Przy sprzedaży środków spożywczych bez opakowań lub pakowanych na miejscu każdy konsument winien posiadać dostęp do informacji na temat składników żywności. Informacja ta powinna być podana w miejscu sprzedaży na wywieszce lub w inny sposób dostępny bezpośrednio konsumentom.

Zasady dotyczące znakowania środków spożywczych powinny być przestrzegane zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia z dnia 23 grudnia 2014 w sprawie znakowania poszczególnych rodzajów środków spożywczych (Dz. U. z 2015r., poz. 29, ze zm.).

Przy sprzedaży artykułów spożywczych bez opakowań lub pakowanych na miejscu klient powinien uzyskać następujące informacje: nazwę albo imię i nazwisko producenta; wykaz składników; klasę jakości handlowej albo inny wyróżnik jakości handlowej.
W przypadku produktów rybołówstwa mrożonych glazurowanych należy podać dodatkowo informację dotyczącą ilościowej zawartości glazury lub ryby albo owoców morza w tych produktach; Ponadto w przypadku pieczywa – dodatkowo należy podać: masę jednostkową oraz informację czy „pieczywo produkowane z ciasta mrożonego” albo „pieczywo produkowane z ciasta głęboko mrożonego” jeśli zostały zastosowane powyższe procesy technologiczne

Podstawa prawna:

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1169/2011 z dnia 25.10.2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1924/2006 i 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektywy Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji nr 608/2004 (Dz. U. UE z 2011 r. nr 304)

http://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/PDF/?uri=CELEX:32011R1169&from=EN

Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23.12.2014 r. w sprawie znakowania poszczególnych rodzajów środków spożywczych (Dz. U. z 2015 r. poz. 29 ze zm.)

http://prawo.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20150000029

Za nieprzestrzeganie zapisów rozporządzenia 1169/2011 przewidziana jest kara pieniężna, w wysokości do pięciokrotnej wartości brutto zakwestionowanej ilości środka spożywczego.

Kary te wymierza, w drodze decyzji, właściwy państwowy wojewódzki inspektor sanitarny (podstawa prawna: art. 103 ust.1 pkt 1 lit. c , art. 103 ust. 2 pkt 1, art. 104 ustawy z dnia 25.08.2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia Dz. U. z 2017r. poz. 149 ze zm.).